‘Laat het los, laat het gaan’

Hoera, een week vrij, een jarige zoon en een to-do list waar je u tegen zegt! Zin in, kom maar op!
Het is alleen een beetje jammer dat ik al een paar dagen ziek ben. Goed ziek, Ziek met een hoofdletter. Maar dat kan helemaal niet. Want… een jarige zoon en veel te doen.

Gelukkig ben ik van het plannen en de lijstjes. Ik kan direct zien wat er geschrapt kan worden, overgedragen kan worden aan manlief en opa en oma zodat alles nog enigszins soepel gaat verlopen. Mijn mantra voor deze week is ‘laat het los, laat het gaan’.

Het goed schoonmaken van de douche, want schoonouders die komen logeren, helaas, dit keer even niet. Zien ze maar hoe het er hier echt aan toe gaat 😉 Zelf taarten bakken? Lang leve Hema.nl. Mocht ik nog niet op de been zijn, ze staan straks betaald en al klaar. Gelukkig hebben we nog kaarsjes over van vorig jaar. Wat extra ballonnen ophangen die de aandacht afleiden van de echt hele vieze ramen.

En check, de lijst is direct een stuk kleiner geworden!

Afgezien van het plannen, schoonmaken, voorbereiden en de eigen lichamelijke ongemakken vind ik het gebrek aan feestgevoel nog het vervelendst. Ik vind de verjaardagen van de kinderen de leukste dagen van het jaar. Ik kijk er net zo naar uit als de kinderen zelf. Verheug me op het versieren van de kamer, het bedenken en maken van de taart, de spelletjes en een leuke uitnodiging. En om het dit jaar allemaal vanaf de zijlijn mee te maken, vanonder een kleedje op de bank, is op z’n zachtst gezegd niet leuk! Ik ga me alvast verheugen op de volgende verjaardag.

Vriendenkring

Je vriendenkring uitbreiden als je moeder bent, de 30 gepasseerd bent, niet meer elk weekend (of uberhaupt nog) in de kroeg staat, maar wél elke dag op het schoolplein. Je werkt, zorgt, regelt, sport, kookt, speelt, leest voor, etc, etc.
Hoe doe je dat? Heb je daar behoefte aan? Het hoeft niet, maar kan wel inspirerend zijn.

Ik merk dat ik het fijn vind om me te omringen door ‘een stam’. Een ‘dorp’. Verschillende mensen, achtergronden, leeftijden en beroepen. Ik ben een gezelligheidsdier. Tegelijkertijd kan ik het regelmatig héérlijk vinden om me onder te dompelen in rust, de natuur in, even geen gesprekken, maar alleen stilte.

Maar terug naar die vriendenkring. Je ontmoet mensen. Waar dan ook. Soms blijft het oppervlakkig, soms voelt het als thuiskomen. Een collega wordt een goede vriendin, de moeder op het schoolplein waar mee het zo leuk kletsen is, heeft wat hulp nodig en voor je het weet help je elkaar met klusjes rondom het huis. Met een biertje en chipje in de hand heb je het ineens over heel andere dingen dan waar je het op schoolplein over hebt. De vriendin die al jaren lang met je meeleeft, ze voelt aan als een zus. Zoveel heb je samen meegemaakt.

Ik ga nieuwe vriendschappen aan, andere verdiepen zich of verwateren. Wat oké is, want ook dat hoort erbij. Nieuwe contacten aangaan, soms best eng. Maar het voelt als een verrijking. Ik heb nieuwe gesprekken, over nieuwe onderwerpen, ik luister naar verhalen en kan mijn eigen verhaal kwijt. Soms vraag ik bewust eens door in plaats van oppervlakkig te blijven. Of vraag ik of de moeder mee wil komen als de kinderen na schooltijd gaan spelen. Drinken wij thee, leren we elkaar wat kennen terwijl de kinderen fijn spelen.

Met de één lach ik, terwijl de andere er is voor de zorgen en de tranen. Met de één wissel ik verhalen, recepten en kleding uit. Met een oudere vriend gaat het over de politiek. Zo ‘krijg’ ik uit alle vriendschappen, soms oppervlakkig, heel veel. Ik geef het op mijn beurt ook. En zo groeit mijn dorp, mijn stam. En zij begrijpen het ook als ik soms gewoon heerlijk alleen wil zijn 🙂