Bijna kleuter-af – afscheid nemen van periodes

Mijn dochter Emma is 5 jaar en is aan het einde van dit schooljaar geen kleuter meer. Dan hoef ik (voorlopig) niet meer op het kleuterplein op haar te wachten en sta ik straks op het grote plein. Ze is toe aan leren lezen, schrijven en rekenen. Maar ze ging gisteren pas naar groep 1.

Bij alle 3 de kinderen vind ik de hobbels en bobbels, de nieuwe stappen en het afscheid nemen van vorige fases heftig.

Vorige week kocht ik bij een winkel een shirtje voor mijn jongste. En ik kon niet meer een shirtje voor hem kopen op de baby afdeling. Hij is vandaag 2 geworden. Mijn baby, mijn benjamin, mijn kleintje.
Intens heb ik genoten van zijn kraamtijd, in tegenstelling tot de kraamtijd van de andere 2, die ik vooral als zwaar heb ervaren. Een jaar borstvoeding kunnen geven (het lukte dit keer wel!!!). En ieder stapje opgroeien voelt als een intens afscheid van het vorige stapje. Komt dit ooit nog goed? Blijf ik tot in de lengte van dagen met weemoed terug kijken naar de kleine mensjes die ze waren?

Maar gek genoeg kijk ik ook uit naar meer zelfstandigheid bij die kleine grote mensjes van mij. Het idee dat Hugo over 2 jaar ook naar school gaat, en ik dus weer op het kleuterplein sta, en ik ruim 1,5 dag tijd voor mijzelf heb. Heerlijk! Ik kijk er naar uit.

Gek hé dat dubbele gevoel?

Hoi! Ik ben Marlies, 36 jaar en woon in Delft. Ik heb een man en 3 kinderen. Julian (8 jaar) Emma (5 jaar) en Hugo (2 jaar). Sterren zijn cool en vosjes zijn tof!

Geef een reactie