Vriendenkring

Je vriendenkring uitbreiden als je moeder bent, de 30 gepasseerd bent, niet meer elk weekend (of uberhaupt nog) in de kroeg staat, maar wél elke dag op het schoolplein. Je werkt, zorgt, regelt, sport, kookt, speelt, leest voor, etc, etc.
Hoe doe je dat? Heb je daar behoefte aan? Het hoeft niet, maar kan wel inspirerend zijn.

Ik merk dat ik het fijn vind om me te omringen door ‘een stam’. Een ‘dorp’. Verschillende mensen, achtergronden, leeftijden en beroepen. Ik ben een gezelligheidsdier. Tegelijkertijd kan ik het regelmatig héérlijk vinden om me onder te dompelen in rust, de natuur in, even geen gesprekken, maar alleen stilte.

Maar terug naar die vriendenkring. Je ontmoet mensen. Waar dan ook. Soms blijft het oppervlakkig, soms voelt het als thuiskomen. Een collega wordt een goede vriendin, de moeder op het schoolplein waar mee het zo leuk kletsen is, heeft wat hulp nodig en voor je het weet help je elkaar met klusjes rondom het huis. Met een biertje en chipje in de hand heb je het ineens over heel andere dingen dan waar je het op schoolplein over hebt. De vriendin die al jaren lang met je meeleeft, ze voelt aan als een zus. Zoveel heb je samen meegemaakt.

Ik ga nieuwe vriendschappen aan, andere verdiepen zich of verwateren. Wat oké is, want ook dat hoort erbij. Nieuwe contacten aangaan, soms best eng. Maar het voelt als een verrijking. Ik heb nieuwe gesprekken, over nieuwe onderwerpen, ik luister naar verhalen en kan mijn eigen verhaal kwijt. Soms vraag ik bewust eens door in plaats van oppervlakkig te blijven. Of vraag ik of de moeder mee wil komen als de kinderen na schooltijd gaan spelen. Drinken wij thee, leren we elkaar wat kennen terwijl de kinderen fijn spelen.

Met de één lach ik, terwijl de andere er is voor de zorgen en de tranen. Met de één wissel ik verhalen, recepten en kleding uit. Met een oudere vriend gaat het over de politiek. Zo ‘krijg’ ik uit alle vriendschappen, soms oppervlakkig, heel veel. Ik geef het op mijn beurt ook. En zo groeit mijn dorp, mijn stam. En zij begrijpen het ook als ik soms gewoon heerlijk alleen wil zijn 🙂

Zo overleef je (samen) de tropenjaren

Je kent dat wel. Kleine kinderen thuis, jij en je partner zijn elke avond kapot en blij als de kinderen op bed liggen. De gebroken nachten en vroege ochtenden hakken erin, naast je werk en de verzorging van de kinderen. Je bent te moe om ook nog een hip sociaal leven te onderhouden of te sporten, laat staat met z’n tweeen te daten zoals je vroeger deed. Je bent blij als je ’s avonds de was kan opvouwen terwijl je Netflix kijkt, want het kan net zo goed zijn dat je weer de hele avond naast een baby ligt met tandjespijn of een peuterbed kan verschonen omdat de zindelijkheid toch niet helemaal goed ging nog…

Maar hoe zorg je er nou voor dat je deze jaren toch nog (samen) goed doorkomt? Het lukt echt!

Read more “Zo overleef je (samen) de tropenjaren”